Digg  Sphinn  del.icio.us  Facebook  Mixx  Google  BlinkList  Furl  Live  Ma.gnolia  Netvouz  NewsVine  Pownce  Propeller  Reddit  Simpy  Slashdot  Spurl  StumbleUpon  TailRank  Technorati  TwitThis  YahooMyWeb
 

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ Ασφαλιστικός Σύμβουλος . ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ http://nikolaidis.webgarden.com/ http://www.facebook.com/constantinos.nicolaidis

 
 

Μάρτυρες του Ιεχωβά - Χιλιαστές

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούν μια επίσημη χριστιανική θρησκεία με πάνω από επτά εκατομμύρια μέλη σε 236 χώρες. Βάση της πίστης τους είναι η Αγία Γραφή, αλλά σε αρκετά θέματα διαφέρουν από τις παραδοσιακές Εκκλησίες του χριστιανικού κόσμου. Το ξεκίνημα των Μαρτύρων του Ιεχωβά έγινε πριν από 130 και πλέον χρόνια στις ΗΠΑ και οι ίδιοι αξιώνουν ότι αποτελούν αναβίωση της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας. Ίσως το πιο γνώριμο χαρακτηριστικό τους είναι το δημόσιο κήρυγμά τους, συνήθως από σπίτι σε σπίτι, αλλά είναι επίσης γνωστοί για την άρνηση στράτευσης και την άρνηση των μεταγγίσεων αίματος.[1] Η βασική θεματολογία του κηρύγματός τους είναι ότι σήμερα η άδικη τάξη πραγμάτων βρίσκεται στις «έσχατες ημέρες» της, καθώς σύντομα ο Θεός θα αναλάβει δράση για να τιμωρήσει τους άδικους ανθρώπους και να δώσει αιώνια ζωή στους δίκαιους σε μια παραδεισένια γη.

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται από τις αρχές του 20ού αιώνα και έχουν πλήρη νομική αναγνώριση ως θρησκεία.[2]

Ιστορική αναδρομή

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θεωρούν ότι έχουν παλαιότερες ρίζες από τις παραδοσιακές Εκκλησίες, υποστηρίζοντας ότι οι διδασκαλίες των Μαρτύρων βασίζονται στην Αγία Γραφή ενώ τα βασικά δόγματα του υπόλοιπου Χριστιανικού κόσμου έλαβαν την τελική τους μορφή αρκετά μετά την ολοκλήρωση της Αγίας Γραφής. Μάλιστα, ισχυρίζονται ότι ήταν προφητευμένη στη Βίβλο τόσο η απόκλιση από τη γνήσια Αποστολική παράδοση όσο και η αναβίωση της γνήσιας Χριστιανικής Εκκλησίας κατά τις «έσχατες ημέρες».

1870-1914

Ανεξάρτητα από αυτές τις διδασκαλίες, η ομάδα που είναι σήμερα γνωστή ως Μάρτυρες του Ιεχωβά ξεκίνησε στις ΗΠΑ από τον σκωτσεζο-ιρλανδικής καταγωγής Κάρολο Τέηζ Ρώσσελ στη δεκαετία του 1870. Ο τόπος και η εποχή δεν ήταν τυχαία. Στη Βόρειο Αμερική εξαρχής υπήρχε θρησκευτική πολυφωνία, και με την Πρώτη Τροπολογία οι ΗΠΑ έγιναν το πρώτο, και για κάποιο διάστημα το μόνο, κράτος που νομικά κατοχύρωνε τη θρησκευτική ελευθερία.[3] Ως εκ τούτου, τόσο πριν όσο και μετά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αρκετές νέες θρησκευτικές ομάδες προέκυψαν, που ήταν αποστασιοποιημένες από τις κρατικές θρησκευτικές οργανώσεις της Ευρώπης και που αποζητούσαν την επιστροφή στην αγνότητα και την απλότητα της πρώτης χριστιανοσύνης—επιστροφή η οποία, κατ' αυτούς, μόνο εν μέρει συντελέστηκε από τη θρησκευτική μεταρρύθμιση του Προτεσταντισμού.
    Η τε Εκκλησία και ο πεπολιτισμένος κόσμος καθολοκληρίαν σχεδόν εδουλώθησαν δια του συστήματος τούτου, και ωδηγήθησαν εις την λατρείαν των παραδόσεων και των ανθρωπίνων διδασκαλιών. Κατά της δουλείας ταύτης, και υπέρ της Γραφής και της ελευθερίας, τολμηρά τις και ευλογητή εξέγερσις έλαβε χώραν ήτις τυγχάνει γνωστή υπό το όνομα Μεταρρύθμισις. ... Πλείσται ψυχαί εν ταις ημέραις της μεταρρυθμίσεως περιεπάτησαν εν τω φωτί, καθ' όσον εφώτιζε τότε. Αλλ' από των ημερών μεταρρυθμιστών τούτων, οι καλούμενοι Διαμαρτυρόμενοι, ελάχιστα προεχώρησαν.   

— Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ, Το Σχέδιον των Αιώνων, 1886, σελ. 25


Ο ίδιος ο Ρώσσελ μεγάλωσε ως ευλαβής Προτεστάντης, αλλά απέρριψε στα εφηβικά του χρόνια τον Προτεσταντισμό και την Αγία Γραφή, γιατί θεωρούσε ασυμβίβαστο το δόγμα των αιώνιων βασάνων σε μια πύρινη Κόλαση με την προσωπικότητα ενός πανάγαθου Θεού. Η πίστη του στην Αγία Γραφή αποκαταστάθηκε όταν τυχαία ήρθε σε επαφή με κάποιους Αντβεντιστές[4] οι οποίοι τον έπεισαν ότι η Βίβλος είναι θεόπνευστη και ότι δεν διδάσκει ούτε την τιμωρία των αιώνιων βασάνων ούτε την εγγενή αθανασία της ψυχής.

Αυτό υποκίνησε τον εικοσάχρονο τότε Ρώσσελ να οργανώσει μαζί με θρησκευόμενους συγγενείς και φίλους μια ανεξάρτητη ομάδα με σκοπό τη συστηματική έρευνα της βιβλικής αλήθειας, για την οποία πίστευε πλέον ότι είχε θαφτεί κάτω από τις θρησκευτικές παραδόσεις του χριστιανικού κόσμου. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο εντυπωσιαζόταν με τα πορίσματα αυτής της έρευνας, με αποτέλεσμα να αποσύρεται σταδιακά από τις επαγγελματικές δραστηριότητές του και να χρησιμοποιεί την περιουσία του για τη διάδοση των όσων μάθαινε. Περίπου εννέα χρόνια μετά, συγκεκριμένα το 1879, αποφάσισε να ιδρύσει το δικό του περιοδικό, τη Σκοπιά της Σιών και Κήρυκα της του Χριστού Παρουσίας. Εκτός από τα άρθρα της Σκοπιάς, ακολούθησαν βιβλία και φυλλάδια. Σε εκείνα τα συγγράμματα μπορεί κανείς να βρει τις βασικές θέσεις που μέχρι σήμερα έχουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ο Ρώσσελ επίσης πίστευε και κήρυττε ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται στις «έσχατες ημέρες» και ότι η βιβλική προφητική χρονολόγηση υποδεικνύει το 1914 ως το έτος που θα κλιμακωθεί μια μεγάλη αναταραχή στις πολιτικές υποθέσεις των κρατών και ότι ο Ιησούς Χριστός θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της γης, ώστε αυτή να γίνει παράδεισος και να οδηγηθεί η ανθρωπότητα στην τελειότητα που χάθηκε λόγω του προπατορικού αμαρτήματος. Έτσι, αποφάσισε τελικά να ρευστοποιήσει όλη την περιουσία του και να την αφιερώσει σε αυτό που θεωρούσε «έργο του Κυρίου».

Η Σκοπιά εξαρχής είχε χιλιάδες αναγνώστες που ολοένα και αυξάνονταν. Ο Ρώσσελ τούς προέτρεψε να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους μέσω συνελεύσεων και να σχηματίσουν τοπικές ομάδες μελέτης της Βίβλου. Ο ίδιος και άλλοι έμπειροι συνεργάτες του έδιναν ομιλίες σε δημόσιους χώρους καθώς και στις τάξεις μελέτης των αναγνωστών της Σκοπιάς, και έτσι σταδιακά αυτές οι τάξεις έγιναν εκκλησίες με εκλεγμένο πάστορά τους τον Ρώσσελ, αν και τα πρώτα χρόνια δεν υπήρχε ουσιαστική εκκλησιαστική οργάνωση. Τα μέλη αυτών των εκκλησιών αυτοπροσδιορίζονταν απλώς ως «Σπουδαστές της Γραφής» (Bible Students), αν και οι χλευαστές συνήθως τους αποκαλούσαν «Ρωσσελιστές».
Η προθυμία και άλλων ατόμων να κάνουν δωρεές υπέρ του έργου στων Σπουδαστών της Γραφής, συγκεκριμένα το 1884, υποκίνησε τον Ρώσσελ να ιδρύσει το νομικό πρόσωπο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που είναι γνωστό ως Εταιρία Σκοπιά, ώστε να μην είναι ο μόνος διαχειριστής των οικονομικών πόρων. Ένας δεύτερος λόγος που o Ρώσσελ σύστησε το σωματείο ήταν για να συνεχιστεί το έργο των Σπουδαστών της Γραφής αν τύχαινε να πεθάνει ο ίδιος πριν από την ολοκλήρωση του κηρύγματος του ευαγγελίου στον κόσμο.[5] Με την επέκταση των δραστηριοτήτων σε άλλες περιοχές και άλλες χώρες κατέστη επανειλημμένα απαραίτητο να συστηθούν και άλλα νομικά πρόσωπα, σύμφωνα με τους τοπικούς νόμους. Με τα χρόνια οι εκκλησίες αυξάνονταν, οργανώνονταν και ο Ρώσσελ και οι συνεργάτες επέκτειναν το έργο διάδοσης της πίστης τους με διαλέξεις, με διανομή εκατομμυρίων εντύπων της Εταιρίας και με χιλιάδες άρθρα στον ημερήσιο τύπο. Μέχρι το 1914 το άγγελμά τους είχε φτάσει σε 43 χώρες. Πολλές από αυτές τις είχε επισκεφτεί ο ίδιος ο Ρώσσελ σε περιοδείες του.

1914-1942

Το 1914 βρήκε στους Σπουδαστές της Γραφής σε μεγάλη δράση λόγω της παραγωγής και της διεθνούς προβολής του «Φωτοδράματος της Δημιουργίας», το οποίο συνολικά παρακολούθησαν περίπου εννέα εκατομμύρια άνθρωποι. Το «Φωτόδραμα της Δημιουργίας» ήταν μια τεχνολογικά πρωτοποριακή για την εποχή προβολή έγχρωμων εικόνων συνδυασμένης με ηχογραφήσεις, η οποία παρουσίαζε τη βιβλική ιστορία από την αρχή του σύμπαντος μέχρι την αποκατάσταση της τελειότητας του ανθρώπου στη χιλιετή βασιλία του Χριστού.[6] Από την άλλη μεριά, εκείνη τη χρονιά δεν έληξαν οι «έσχατες ημέρες» της άδικης τάξης πραγμάτων με την επέμβαση του Χριστού, όπως αναμενόταν. Αυτό όμως λίγο επηρέασε τους Σπουδαστές της Γραφής, επειδή η εξέλιξη των δραματικών γεγονότων, ιδίως με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υποδείκνυε, κατά την άποψή τους, ότι επρόκειτο όντως για έτος-ορόσημο ως προς την εκπλήρωση των βιβλικών προφητειών. Στην πραγματικότητα, συνέχισαν να είναι εν αναμονή περαιτέρω εξελίξεων. Ο Ρώσσελ φέρεται ότι δήλωσε πως ίσως υπήρχε πολύ έργο ακόμη να γίνει,[7] αλλά σύντομα ο ίδιος έφυγε από τη ζωή, το 1916.
Η διαδοχή του Ρώσσελ με τον Ιωσήφ Ρόδερφορντ σήμανε μια πολύμηνη κρίση στους Σπουδαστές της Γραφής, η οποία κατέληξε σε σχίσμα. Υπήρχε μια σημαντική μειονότητα μελών των Σπουδαστών της Γραφής που δεν αποδεχόταν τον Ρόδερφορντ ως πρόεδρο της Εταιρίας και γι' αυτό υποχρεώθηκαν τελικά να αποχωρήσουν και να συστήσουν ανεξάρτητες εκκλησίες. Μερικές από αυτές υπάρχουν μέχρι σήμερα με διάφορα παρακλάδια. Τα συμβάντα έλαβαν χώρα σε μια περίοδο εθνικιστικής έξαρσης, εξαιτίας της οποίας ο Ρόδερφορντ μαζί με άλλους επτά αξιωματούχους της Εταιρίας βρέθηκαν να εκτίνουν συγχωνευμένη 20ετή κάθειρξη[8] στις φυλακές της Ατλάντα, μετά από καταδίκη για αντιπολεμική και αντιπατριωτική προπαγάνδα.[9] Την καταδίκη επιδοκίμασαν πολλοί Αμερικανοί κληρικοί και θεωρήθηκε ως «το τέλος του ρωσσελισμού», ενώ ο Πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον την αποκάλεσε «υπερβολική». Και σε αρκετές άλλες χώρες υπήρξαν νομικοί περιορισμοί στους Σπουδαστές της Γραφής, ενώ μερικοί από αυτούς φυλακίστηκαν ως αντιρρησίες συνείδησης.[10] Με τη λήξη του πολέμου, όμως, καταλάγιασε ο εθνικισμός και ο διωγμός, και ήρθε η ακύρωση της δικαστικής απόφασης κατά των οχτώ αξιωματούχων της Εταιρίας, και έκτοτε ο Ρόδερφορντ άρχισε με γοργές κινήσεις την αναδιοργάνωση του έργου των Σπουδαστών της Γραφής, το οποίο είχε στο μεσοδιάστημα παραλύσει.
    Η αποστολή του Χριστιανού στη γη… είναι να διακηρύξει το άγγελμα της δίκαιης βασιλείας του Κυρίου, η οποία θα φέρει ευλογίες σε όλη τη στενάζουσα κτίση.   

— Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορντ, 1919


Αυτό ήταν το βασικό μήνυμα που απηύθυνε ο Ιωσήφ Ρόδερφορντ στους Σπουδαστές της Γραφής τον Σεπτέμβριο του 1919, στην πρώτη συνέλευσή τους μετά την αποφυλάκισή του. Αυτό το μήνυμα αποτέλεσε την αφετηρία μιας σειράς ενεργειών τα επόμενα 20 χρόνια που στόχο είχαν την περαιτέρω διοργάνωση και προώθηση της διακήρυξης του ευαγγελίου σε όλη την κατοικημένη γη: η Εταιρία Σκοπιά άρχισε να τυπώνει η ίδια όλα της τα έντυπα, επίσης άρχισε να χρησιμοποιεί εκτεταμένα το ραδιόφωνο, οι Σπουδαστές της Γραφής οργανώθηκαν ώστε να επισκέπτονται προσωπικά τους ανθρώπους στα σπίτια τους για να μεταφέρουν το άγγελμά τους, επίσης γίνονταν σε κεντρικούς δρόμους πορείες με συνθήματα, χρησιμοποιήθηκαν αυτοκίνητα με μεγάφωνα, φορητοί φωνόγραφοι με δίσκους και άλλα μέσα.

Το 1920 ακούστηκε το άγγελμα «Εκατομμύρια ήδη ζώντων ουδέποτε θα αποθάνωσιν», το οποίο έστρεφε την προσοχή στο 1925 ως τη χρονιά που θα άρχιζε η επέμβαση του Θεού στις υποθέσεις της γης με σκοπό αυτή να γίνει παράδεισος. Η χρονολογία του 1925 είχε εξαχθεί από ερμηνείες διαφόρων βιβλικών στοιχείων, και οι ερμηνείες αυτές φαίνονταν αξιόπιστες στα μάτια του Ιωσήφ Ρόδερφορντ λόγω των σημαντικών διεθνών γεγονότων που είχαν αρχίσει να συμβαίνουν από το 1914 και μετά. Όταν δεν εκπληρώθηκαν αυτές οι προσδοκίες, αρκετοί απογοητεύτηκαν και προτίμησαν να αποχωρήσουν από τους Σπουδαστές της Γραφής. Την ίδια περίοδο περίπου αποχώρησαν σταδιακά επίσης και όσοι διαφωνούσαν με την έμφαση που δινόταν στο δημόσιο έργο κηρύγματος και στη θεωρούμενη ατομική ευθύνη κάθε χριστιανού να είναι διαγγελέας της Βασιλείας του Θεού.
Τη δεκαετία του 1920, όμως, ακούστηκαν και άλλα αγγέλματα. Από το 1922 μέχρι το 1928 έλαβαν χώρα επτά ειδικές συνελεύσεις που έγιναν αφετηρίες εκτεταμένων εκστρατειών. Σε εκείνες τις συνελεύσεις ειπώθηκε ότι ο Θεός έχει αποδοκιμάσει τα τρία βασικά στοιχεία της παρούσας τάξης πραγμάτων επειδή αυτά εκμεταλλεύονται υλικά και πνευματικά τους λαούς: τους κληρικούς, τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους πολιτικούς. Επανειλημμένα τονίστηκε η σκέψη και ότι οι ανθρώπινες πολιτικές προσπάθειες δεν πρόκειται να φέρουν την ευημερία, ότι η μόνη βέβαιη ελπίδα για το ανθρώπινο γένος είναι η Βασιλεία του Θεού. Αυτά τα μηνύματα προωθήθηκαν με τη διανομή περίπου εκατό εκατομμυρίων φυλλαδίων σε πολλές χώρες.

Η έμφαση στο δημόσιο έργο κηρύγματος είχε ως φυσικό της αποτέλεσμα την υιοθέτηση το 1931 του ονόματος «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Επρόκειτο για ένα όνομα που θεωρήθηκε ως σαφής προσδιορισμός του ρόλου των αληθινών χριστιανών, ενώ συνάμα εξυπηρετούσε και ως μέσον διαφοροποίησης από τις διάφορες σχισματικές ομάδες που επίσης ονομάζονταν «Σπουδαστές της Γραφής».[11] Η αλλαγή του ονόματος πλαισιώθηκε εκείνη την περίοδο με την αναλυτική παρουσίαση μιας σημαντικής δογματικής θέσης: ότι το βασικό θέμα της Αγίας Γραφής είναι ο αγιασμός του ονόματος του Ιεχωβά και η δικαίωση της κυριαρχίας του, ότι αυτός είναι ο λόγος που ο Θεός δεν τερμάτισε αμέσως την αδικία που εκδηλώθηκε στον Κήπο της Εδέμ και ότι η ίδια η Αγία Γραφή υποδείκνυε ως «μάρτυρες υπεράσπισης» της κυριαρχίας του Ιεχωβά όλους τους υπηρέτες του, με πρώτιστο μάρτυρα τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Τη δεκαετία του '30 ήταν επίσης που οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έπαψαν να γιορτάζουν γενέθλια, Χριστούγεννα και να χρησιμοποιούν ως σύμβολο τον σταυρό, με το σκεπτικό ότι όλα αυτά έχουν ειδωλολατρική προέλευση και ήταν άγνωστα στη χριστιανοσύνη του πρώτου αιώνα.

Ο οργανωμένος και συστηματικός τρόπος που οι Μάρτυρες του Ιεχωβά κήρυτταν σε συνδυασμό με τη θεματολογία τους, η οποία πολλές φορές είχε καυστικές δηλώσεις κατά της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, γινόταν αφορμή βίαιων αντιδράσεων σε πολλές χώρες, και έτσι πολλοί Μάρτυρες, από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μετά, αντιμετώπισαν προπηλακισμούς, οχλαγωγίες και φυλακίσεις.[12] Ακόμα οι νομικές συνθήκες ήταν ανώριμες για τον χειρισμό τέτοιων υποθέσεων. Παράλληλα, λόγω της οικονομικής κρίσης είχε αρχίσει να φουντώνει ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά βρέθηκαν στο στόχαστρο των κυβερνήσεων που είχαν τέτοιον χαρακτήρα. Στη ναζιστική Γερμανία οι Μάρτυρες ήταν από τους πρώτους που βρέθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, και απλώς το γεγονός ότι αρνούνταν να πουν «Χάιλ Χίτλερ» αρκούσε για να σταλούν εκεί (Βλ. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και το Ολοκαύτωμα). Όταν πύκνωσαν στη διεθνή σκηνή τα σύννεφα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο εθνικισμός φούντωσε και στις δημοκρατικές χώρες. Στις ΗΠΑ και στον Καναδά τα παιδιά των Μαρτύρων του Ιεχωβά αποβάλλονταν μαζικά από τα σχολεία επειδή αρνούνταν να χαιρετίσουν τη σημαία, γεγονός που ανάγκασε τους Μάρτυρες να ιδρύσουν δικά τους σχολεία. Επίσης, μόνο στις ΗΠΑ σημειώθηκαν μέχρι το 1944 δυόμισι χιλιάδες οχλοκρατικές επιθέσεις κατά των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Η έκταση του φαινομένου έκανε τη σύζυγο του Προέδρου Ρούσβελτ, την Έλινορ Ρούσβελτ, να απευθύνει δημόσια έκκληση για ψυχραιμία. Πέραν τούτου, η αυστηρή πλέον στάση στο θέμα της άρνησης στράτευσης, που είχε παρθεί λίγο πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, είχε ως αποτέλεσμα πολλοί Μάρτυρες του Ιεχωβά να φυλακιστούν ως αντιρρησίες συνείδησης ή και να εκτελεστούν όπου η στράτευση ήταν υποχρεωτική και όπου δεν χορηγούνταν απαλλαγή στράτευσης στους Μάρτυρες του Ιεχωβά.[13] Επιπλέον, ήταν δεκάδες οι χώρες στις οποίες απαγορεύτηκαν τα έντυπα και οι θρησκευτικές δραστηριότητες των Μαρτύρων του Ιεχωβά.[14]

Στις αρχές του 1942 ο Ι. Ρόδερφορντ άφησε την τελευταία του πνοή ύστερα από μια πολυετή μάχη με τα προβλήματα της υγείας του. Ο θάνατός του αντιμετωπίστηκε πολύ διαφορετικά από ό,τι ο θάνατος του Ρώσσελ, επειδή ο Ρόδερφορντ είχε εργαστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια να ενισχύσει την αξία της ομάδας, ή της «οργάνωσης» όπως συνήθιζε να λέει, έναντι της αξίας των προσώπων. Αυτή η ιδέα ήταν αρκετά ώριμη, ώστε με τον θάνατό του υποβαθμίστηκε ακόμα και το πρόσωπο του Προέδρου της Εταιρίας. Τα έντυπα της Εταιρίας άρχισαν πλέον να εκδίδονται ανυπόγραφα για να προβληθεί η συλλογικότητα και ο σκοπός του έργου. Αυτό το έργο επιτελούνταν τότε σε 112 χώρες περίπου από 90.000 κήρυκες του ευαγγελίου.

1942-1972

Όταν ο Νάθαν Όμηρος Νορ εξελέγη νέος πρόεδρος, είχε ήδη αρχίσει η νομική αντεπίθεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις ΗΠΑ, με μια σειρά από δικαστικές μάχες που αφορούσαν στο ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας. Ως εκ τούτου, στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έφτασαν τελικά 24 υποθέσεις, εκ των οποίων τις 20 τις κέρδισαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, δημιουργώντας ένα νομικό προηγούμενο που θεωρείται ορόσημο από τον νομικό κλάδο για την προστασία της ελευθερίας του λόγου στις ΗΠΑ.[15][16]

Αναμένοντας παράλληλα το τέλος του πολέμου, ο Νάθαν Νορ προώθησε την αναβάθμιση της διδασκαλίας μεταξύ των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Το 1942 ιδρύθηκε η Σχολή Γαλαάδ, ένα κολέγιο όπου έμπειροι Μάρτυρες του Ιεχωβά θα λάμβαναν εκπαίδευση για να υπηρετήσουν ως ιεραπόστολοι σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου χρειαζόταν. Μέχρι σήμερα αυτή η σχολή έχει στείλει 7.000 ιεραποστόλους σε περισσότερες από 150 χώρες. Την επόμενη χρονιά άρχισε να λειτουργεί στις τοπικές εκκλησίες η Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας, στην οποία μπορούσαν να εγγραφούν όλοι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Από το 1946 άρχισαν να λειτουργούν, σε χώρες που το είχαν μεγάλη ανάγκη, σχολές για την αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού.[17] Επίσης, το 1959 ιδρύθηκε η Σχολή Διακονίας της Βασιλείας, τα μαθήματα της οποίας τα παρακολουθούν οι επίσκοποι των εκκλησιών, ενώ αργότερα συμπεριελήφθησαν και οι διάκονοι. Η ύλη αυτών των σχολών αποσκοπεί στο να βελτιώσει την έρευνα, τη διδασκαλία και την πρακτική εφαρμογή της Αγίας Γραφής τόσο σε ατομικό όσο και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.
Αφού τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Νάθαν Νορ άρχισε περιοδείες σε πολλά μέρη του κόσμου με σκοπό να αποκατασταθεί η επικοινωνία με τους ντόπιους Μάρτυρες του Ιεχωβά, που είχε χαθεί εξαιτίας του πολέμου, και να αναδιοργανωθούν οι εκκλησίες. Αποδείχτηκε ότι, παρά τις αντίξοες και ακραίες συνθήκες, στη διάρκεια του πολέμου οι Μάρτυρες είχαν υπερδιπλασιαστεί, φτάνοντας τα 156.000 μέλη.

Τη δεκαετία του 1950 έλαβαν χώρα πολλές μεγάλες συνάξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά που τόνιζαν τον πολυεθνικό χαρακτήρα τους. Στο Zeppelinwiese της Νυρεμβέργης, το 1955, συγκεντρώθηκαν πάνω από 150.000 άτομα από 78 κράτη• ήταν το ίδιο στάδιο όπου ο Χίτλερ, λίγα χρόνια πρωτύτερα, είχε εκφράσει δημοσίως την πρόθεσή του να εξαφανίσει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά από τη Γερμανία.[18] Μια άλλη αξιοσημείωτη σύναξη έλαβε χώρα το 1958 στη Νέα Υόρκη, όπου ταυτόχρονα συγκεντρώθηκαν 253.922 άτομα από 123 χώρες στα στάδια Yankee και Polo Grounds. Αυτή παραμένει μέχρι σήμερα ως η μεγαλύτερη σύναξή των Μαρτύρων που έγινε ποτέ.
    Όλες οι θρησκείες είναι ανάθεμα για τους σοβιετικούς. Παραδόξως, όμως, τίποτα δεν τους εξοργίζει τόσο πολύ όσο οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.   

— The Toronto Star, 2 Ιουλίου 1960, σελ. 7

Ενώ στις ΗΠΑ και σε ορισμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης υπήρχαν θετικές εξελίξεις για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά σε σχέση με την ελευθερία της λατρείας τους, στη Σοβιετική Ένωση τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα. Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχαν λίγοι Μάρτυρες εκεί, ωστόσο ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά λόγω των νέων Ρώσων πιστών που βαφτίστηκαν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης από Γερμανούς Μάρτυρες αλλά και από τους Μάρτυρες οι οποίοι ζούσαν στα εδάφη που προσαρτήθηκαν στην ΕΣΣΔ μετά τη νίκη της επί των Γερμανών[19]. Σύντομα μετά τη λήξη του πολέμου παρουσιάστηκαν προβλήματα με φυλακίσεις, αλλά τον Απρίλιο του 1951 τέθηκε σε εφαρμογή ένα οργανωμένο σχέδιο εξορίας των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Σιβηρία που αποσκοπούσε στην απομόνωσή τους. Υπολογίζεται ότι μέσα σε μία και μόνο ημέρα εκτοπίστηκαν 5.000 οικογένειες Μαρτύρων. Σύμφωνα με την εφημερίδα The Toronto Star, το σοβιετικό κράτος θεωρούσε τους Μάρτυρες «υπηρέτες του αμερικανικού κεφαλαίου» και «κατασκόπους των Αμερικανών»

Πεποιθήσεις και δοξασίες:
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά προσδιορίζονται ως Χριστιανοί καθώς θεωρούν ως βάση της πίστης τους την Αγία Γραφή και αναγνωρίζουν ότι η σωτηρία των ανθρώπων μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω του Ιησού Χριστού, του Γιου του Θεού. Εντούτοις, οι δοξασίες τους σε πολλά θέματα διαφοροποιούνται σημαντικά από αυτές του παραδοσιακού χριστιανικού κόσμου. Μια περίληψη των δοξασιών τους είναι η εξής:
Ο Θεός
Ο Δημιουργός των πάντων, η ύψιστη εξουσία του σύμπαντος, ο μόνος που αξίζει λατρεία,[24] είναι ο Θεός που, σύμφωνα με τη Γραφή, έχει ονομάσει τον εαυτό του Ιεχωβά, ή αλλιώς Γιαχβέ.[25] Το όνομά του στα Εβραϊκά σημαίνει «Αυτός κάνει να γίνεται» και σημαίνει ότι ο ίδιος γίνεται οτιδήποτε χρειαστεί ώστε να επιτελέσει τους σκοπούς του και να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του.[26] Ο Ιεχωβά περιγράφεται στη Γραφή ως η προσωποποίηση της αγάπης,[27] ενώ άλλες εξέχουσες ιδιότητές του είναι η δικαιοσύνη,[28] η σοφία[29] και η δύναμη.[30] Ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται προσωπικά για όλα τα πλάσματά του,[31] με μέγιστη απόδειξη της αγάπης του την προσφορά της θυσίας του μονογενούς Υιού του,[32] έχει επέμβει στο ρου της ιστορίας[33] και θα το ξανακάνει υπέρ των αρχών[34] του και υπέρ της σωτηρίας της ανθρωπότητας.[35]
Ο λόγος του Θεού:
Ο Ιεχωβά χρησιμοποίησε πολλούς τρόπους και εκπροσώπους για να μιλήσει στους ανθρώπους,[36] αλλά φρόντισε ο λόγος του να καταλήξει και να καταγραφεί στην Αγία Γραφή προς όφελος όλων των ανθρώπων, ακόμη και των μελλοντικών γενεών.[37] Η Αγία Γραφή γράφτηκε υπό την έμπνευση και την επιστασία του αγίου πνεύματος,[38] δηλαδή της ενεργού δύναμης του Θεού, γεγονός που σημαίνει πως η Γραφή περιέχει ανόθευτο τον λόγο και την αλήθεια του Θεού,[39] απαλλαγμένο από ανθρώπινες θεωρίες και σφάλματα.[40] Με την ολοκλήρωση του γραπτού λόγου του Θεού, της Αγίας Γραφής, ο Ιεχωβά έπαψε να χρησιμοποιεί οράματα ή άλλου είδους υπερφυσικές αποκαλύψεις για να καθοδηγήσει τον λαό του.[41] Από την άλλη μεριά, ένας δεύτερος αλλά έμμεσος τρόπος που μιλάει ο Θεός είναι τα έργα του, όπως για παράδειγμα η φυσική δημιουργία, από την οποία μπορεί κανείς να διδαχτεί πολλά.[42]
Ο Γιος του Θεού:
Μολονότι η Γραφή λέει ότι ο Θεός έχει πολλούς γιους[43] και ότι ο Ιησούς είναι ο πρωτότοκος,[44] τον χαρακτηρίζει επίσης και "μονογενή".[45] Αυτός ο τίτλος αποδεικνύει τη μοναδική υιότητα που απολαμβάνει ο Ιησούς Χριστός, κάτι που συνίσταται, κατά τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αφενός στο ότι είναι ο μόνος που ο Θεός έφερε σε ύπαρξη απευθείας,[46] ενώ αντιθέτως όλοι οι άλλοι γιοι του Θεού ήρθαν σε ύπαρξη μέσω του Ιησού,[47] και αφετέρου στην αποκλειστική σχέση αγάπης με τον Θεό.[48] Ο Γιαχβε Θεός διόρισε τον Γιο Του υπεύθυνο σε όλο τον ουρανό και τη γη,[49] ιδίως με σκοπό να απαλλάξει όλη την κτίση από τους εχθρούς του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός, από μεγάλη αγάπη για τον Πατέρα του[50] και την ανθρωπότητα,[51] δέχτηκε να αφήσει την ένδοξη ουράνια θέση του ώστε να γίνει άνθρωπος[52] και να καταθέσει την τέλεια ανθρώπινη ζωή του ως λύτρο έναντι του προπατορικού αμαρτήματος.[53] Αναστήθηκε από τον Θεό και Πατέρα του[54] ως αθάνατο πνευματικό ον[55] και διορίστηκε Βασιλιάς τόσο της Χριστιανικής Εκκλησίας[56] όσο και ολόκληρης της Γης,[57] με σκοπό να εκμηδενίσει τους εχθρούς του Θεού[58] και να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην τελειότητα που έχασε ο Αδάμ και η Εύα.[59]

Ο σκοπός του Θεού για τη γη και τον άνθρωπο
Ο Θεός δημιούργησε τη γη και τον άνθρωπο για να υπάρχουν για πάντα. Έβαλε τον άνθρωπο σε έναν όμορφο κήπο με σκοπό να γίνει όλη η γη παράδεισος και να γεμίσει από ευτυχισμένους και υγιείς ανθρώπους. Η αμαρτία του Αδάμ και της Εύας είχε ως αποτέλεσμα την ατέλεια, τα γηρατειά, τις αρρώστιες και τον θάνατο στους ανθρώπους. Αλλά παρ' ότι η αποστασία των πρώτων μας γονέων καθυστέρησε τον σκοπό του Θεού, δεν τον άλλαξε. Από τότε ο Ιεχωβά έχει θέσει σε εφαρμογή ένα χρονοδιάγραμμα με διαδοχικά βήματα προκειμένου να ξεπεραστούν οι συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος. Κεντρικό πρόσωπο της λύσης του Θεού είναι ο ίδιος ο Γιος του. Η έλευση του Γιου του προετοιμάστηκε με την οργάνωση της Εκκλησίας του Ισραήλ. Στη συνέχεια, ο Ιησούς Χριστός ίδρυσε τη Χριστιανική Εκκλησία. Στη Χριστιανική Εκκλησία υπάρχουν 144.000 άτομα τα οποία, αφού πεθάνουν, ανασταίνονται ως ουράνια, αθάνατα όντα ώστε να γίνουν συμβασιλείς με τον Χριστό και ιερείς για χίλια χρόνια. Σκοπός αυτού του ειδικού διορισμού είναι να συμβάλουν μαζί με τον Χριστό στην αποκατάσταση της τελειότητας του ανθρώπου που χάθηκε από τους πρώτους μας γονείς στον Κήπο της Εδέμ. Αυτή η μελλοντική χιλιετής Βασιλεία του Θεού θα φέρει τέλεια υγεία, ειρήνη και ευημερία στο ανθρώπινο γένος. Τότε θα γίνει επίσης γενική ανάσταση—προφανώς δισεκατομμυρίων—δικαίων και αδίκων, ώστε να δοθεί και σε αυτούς η ευκαιρία να δουν τον σκοπό του Θεού να πραγματώνεται. Η Χιλιετής Βασιλεία είναι κοντά. Οι προφητείες δείχνουν ότι από το 1914 ζούμε στις τελευταίες ημέρες του πονηρού κόσμου οι οποίες θα κλείσουν με τον πόλεμο του Θεού κατά των άδικων ανθρώπων.

Διαφορές με ορισμένα δόγματα και πρακτικές του παραδοσιακού χριστιανικού κόσμου

Όπως φαίνεται εν μέρει από την περίληψη των ανωτέρω, οι βασικές δογματικές διαφορές τους με αρκετά παραδοσιακά δόγματα του Χριστιανικού Κόσμου είναι ότι:
Δεν αποδέχονται την Αγία Τριάδα, για την οποία υποστηρίζουν ότι βασίζεται κυρίως σε φιλοσοφικές και όχι σε βιβλικές έννοιες.
Δεν αποδέχονται την εγγενή αθανασία της ψυχής και τα αιώνια βάσανα της Κόλασης, δόγματα που θεωρούν ότι διαμορφώθηκαν στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό από την ισχυρή επίδραση της ελληνικής φιλοσοφίας, αλλά αντιθέτως θεωρούν ότι η αθανασία δίδεται μόνο ως βραβείο σε δίκαιους, οι δε άδικοι εκμηδενίζονται.
Δεν αποδέχονται το δόγμα του απόλυτου προορισμού (το οποίο δέχονται συγκεκριμένα οι Καλβινιστές), κατά το οποίο ο Θεός έχει προαιωνίως ορίσει ποιοι θα πάνε στον Παράδεισο και ποιοι στην Κόλαση.
Δεν αποδέχονται ότι όλοι οι καλοί άνθρωποι θα πάνε στον ουρανό και ότι το υλικό σύμπαν μαζί με τη γη θα κατακαεί.
Δεν αποδέχονται την αγαμία, τον ασκητισμό ή τον μοναχισμό ως βιβλικούς τρόπους προσέγγισης του Θεού και ηθικής ολοκλήρωσης. Παρομοίως, δεν τηρούν προγραμματισμένες νηστείες.
Δεν αποδέχονται την προσκύνηση των εικόνων, γιατί θεωρούν αυτή την πρακτική ως παγανιστική, όπως επίσης δεν τηρούν μεγάλες γιορτές του χριστιανικού κόσμου, όπως τα Χριστούγεννα, το Πάσχα ή τα γενέθλια, επειδή θεωρούν ότι έχουν παγανιστικά στοιχεία.
Δεν αποδέχονται τον νηπιοβαφτισμό ή τον μαζικό, υποχρεωτικό εκχριστιανισμό.
Δεν θεωρούν ότι τα μεταποστολικά εκκλησιαστικά συγγράμματα είναι ίσου κύρους με την Αγία Γραφή ως οδηγός στη χριστιανική πίστη.
Δεν αποδέχονται την ανάμειξη των Χριστιανών στις πολιτικές και στρατιωτικές διαμάχες για οποιονδήποτε σκοπό.
 
Name
Email
Comment
Or visit this link or this one