Digg  Sphinn  del.icio.us  Facebook  Mixx  Google  BlinkList  Furl  Live  Ma.gnolia  Netvouz  NewsVine  Pownce  Propeller  Reddit  Simpy  Slashdot  Spurl  StumbleUpon  TailRank  Technorati  TwitThis  YahooMyWeb
 

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ Ασφαλιστικός Σύμβουλος . ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ http://nikolaidis.webgarden.com/ http://www.facebook.com/constantinos.nicolaidis

 
 

Ερωτικός μονόλογος φιλοσοφικός για την αγάπη

Εκτός τόπου και χρόνου με λόγια πολλά που κι απ' αυτά θα καταλάβεις τα μισά και ίσως τελικά κάνεις δικιά σου μόνο μια λέξη. Ίσως και αυτό να είναι κάτι. Σήμερα, πριν λίγο, είδα να πέφτει ένα αστέρι. Προσπάθησα να σκεφτώ μια ευχή αλλά ήταν τόσες πολλές που τις έμπλεξα όλες στο κεφάλι μου και δεν βγήκε καμία. Ευχές για μένα, ευχές για σένα, για τους φίλους , για όλους και για όλα… Μικρές αστείες ευχές που έπεσαν όπως το αστέρι. Στον πάτο ενός μεγάλου πηγαδιού, στοίβες εκεί μέσα στα σκοτάδια, κι από πάνω στο χείλος του η ζωή μου στέκεται και γελάει δυνατά.

Εκτός τόπου και χρόνου και δίχως καμία επαφή με την πραγματικότητα. Μόνο με ανθρώπους, με μια καρδιά ανοιχτή στα χέρια να την προσφέρεις και με γέλια δυνατά που σε κάνουν να πονάς! Μέσα στον κόσμο και στην μεγαλύτερη μοναξιά του «εγώ» που δεν μασκαρεύει, δεν φτιασιδώνει και δεν ομορφαίνει…

Εκτός τόπου και χρόνου, δρόμου και πόνου… Ρόδες σε στροφές και ευθείες καθαρές κ' απλές, κρυστάλλινες σχεδόν. Ταξίδια μακρινά στον πόνο και στη λύπη όλων αυτών που πέρασαν. Και κει μέσα, σε μια χαραμάδα, το νέο, το καινούργιο να σου κλείνει το μάτι και να σου τείνει το χέρι για να σε πάει παρακάτω… Ξανά…
Εκτός τόπου και χρόνου, με ένα φυλαχτό ελπίδας πάνω σε καταστρώματα, μέσα σε πελάγη. Ξημέρωμα και ανατολή και ξεκινήματα καινούργια ή θαμμένα μα πάντα νέα. Μια απόφαση για ταξίδι, δεν είναι ποτέ αρκετή. Αν με ρωτάς, η επιστροφή μου φαινόταν πάντα πιο «δυνατή», πιο «καθοριστική» και πιο «μεγάλη». Έφυγα πολλές φορές αλλά δεν ένιωσα παρά μόνο λίγες ότι «γύρισα» όπως έπρεπε.Εκτός τόπου και χρόνου, αλλά πάντα με ανθρώπους άλλους, διαφορετικούς. Με στοιχήματα και πονταρίσματα πιο σημαντικά από χρήματα. Δηλαδή πονταρίσματα συναισθηματικά γιατί μόνο έτσι «δουλεύει» και μόνο έτσι έχει νόημα ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε.

Φόβοι, μισά λόγια, κρυμμένες λέξεις και νοήματα που τα κάνεις τόσο πολύπλοκα που κανείς δεν καταλαβαίνει πια και μαζί με αυτά δεν καταλαβαίνουν και σένα.
Εκτός τόπου και χρόνου, μα εντός μου, σε εικόνες που ποτέ δεν μπαίνουν σε χαρτί. Γιατί απλά τις νιώθει κανείς καλύτερα με εικόνες νοητικές. Στην φαντασία και στην τρέλα που δεν έχει όρια, χρώματα και σχέδια.
Για μένα, ήταν πάντα δρόμοι, δέντρα, χαμόγελα, ήλιοι με βροχές και ζεστές σοκολάτες (ναι!). Μαζί με άλλα χίλια τόσα, μαζί με χέρια δεμένα σφιχτά και γέλια.
Εντός μου, αυτά έχουν και θα έχουν σημασία και θα με πηγαίνουν πάντα μπροστά και πίσω σε μια διαδρομή από τότε που μπορώ να θυμηθώ μέχρι το αύριο.

Μετρό… ώρα αιχμής, κάπου εκεί μεταξύ 8-9 το πρωί. Κόσμος πάει κι έρχεται, σαν υπνωτισμένος, σαν τηλεκατευθυνόμενος… χωρίς σκέψεις κάποιοι - ακόμα υπό την επήρεια της νύστας, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου - κάποιοι με σκέψεις που έρχονται και φεύγουν χωρίς να κατασταλάζουν κάπου… υποχρεώσεις, καθήκοντα, επιθυμίες, απωθημένα, πρακτικές λεπτομέρειες… όλα περνούν από το μυαλό εκείνη τη «νεκρή» ώρα, την ώρα που είσαι στο μετρό. Και όπως διέρχεται ο συρμός, με την ίδια ταχύτητα περνούν και οι σκέψεις από το μυαλό σου… είναι όντως νεκρός αυτός ο χρόνος; Ή τελικά ο πιο εποικοδομητικός της ημέρας; Η μόνη στιγμή που παρόλο που περιτριγυρίζεσαι από τόσο κόσμο είσαι πραγματικά μόνος, εσύ και οι σκέψεις σου…
Και ύστερα ερχόταν η βροχή.Μία βροχή σιγανή και μονότονη σαν μουσική υπόκρουση στα άγρυπνα βράδια. Μία βροχή σιγανή και μονότονη να τυλίγει τον ύπνο και τα όνειρα, να κυλάει πάνω στα τζάμια, να χτυπάει ρυθμικά τη στέγη, να αφήνει τη γεύση της πάνω στα χείλη, γεύση γνωστή, σαν από δάκρια εξαγνισμού.. Και ύστερα ερχόταν η βροχή.

Ένας μόνιμος ψίθυρος στο βάθος του μυαλού με ένα αξεδιάλυτο μήνυμα. Ένας ψίθυρος σιγανός, κάθε σταγόνα και λέξη, σταγόνες αμέτρητες και λέξεις πολλές να κυλούν στα τζάμια γράφοντας ιστορίες για αγάπες περασμένες, αφήνοντας υγρά μονοπάτια για να ταξιδέψουν τα δάχτυλα όταν σχεδιάζουν ταξίδια πάνω στα χνωτισμένα τζάμια, όπως πάνω σε κορμί...

Ας γράψουμε ένα γράμμα με παραλήπτη ανύπαρκτο και όπως περπατάμε ας το αφήσουμε να μας πέσει τάχα κατά τύχη στον δρόμο. Αύριο, μεθαύριο, θα το βρουν ξεθωριασμένο από τη βροχή και τότε θα έχει πάρει όλο το νόημα του..
Όταν το γκρίζο της βροχής μπορεί να αναδείξει τόσο όμορφα τα χρώματα, όταν μπορεί να προστατέψει το εύθραυστο, το ανυπεράσπιστο και ευάλωτο, τότε οι σταγόνες της βροχής μοιάζουν με σταγόνες ζωής και χαράς που κάνουν την ήρεμη επιφάνεια να σκιρτά σε ομόκεντρους κύκλους σαν γύρω από την ψυχή και το όνειρο.
Όταν το γκρίζο χρώμα είναι κάπως έτσι το αγαπάμε πολύ!

Δεν ξέρεις τι κρύβω στο μυαλό μου, η μουσική είναι το καταφύγιο μου...
Δεν ξέρεις τι κρύβω στην ζωή μου , τα πάντα κρύβονται στην ποίηση μου ...
Δεν ξέρεις πως είναι η ψυχή μου μα αν θες να μάθεις μείνε εδώ μαζί μου...
Οι Κρυφές μου Σκέψεις είναι…σκέψεις που έχουν την ανάγκη να ακουστούν.
Γιατί τα γραπτά μένουν για πάντα και οι σκέψεις δεν πρέπει να ξεχνιούνται.
Να θυμάσαι πως ποτέ δεν θα μάθεις τις Κρυφές σκέψεις ενός ανθρώπου παρά μόνο αν στις πει.
Μα και αν στις πει κοίτα μέσα τους βαθιά και δες αν θέλουν να ακουστούν!
Βροχή, τόση βροχή. Μα η γη πεινάει, δεν διψά.
Εβλεπα τον κόσμο που περπάταγε με τις πολύχρωμες ομπρέλες του στην κατά τα άλλα γκρίζα Αθήνα. Τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι όλοι.
Βιασύνη, τόση βιασύνη.
Λες και θα προλάβουμε να τρέξουμε πιο γρήγορα απ' την ζωή. Λες και θα προσπεράσουμε τις στιγμές στην γωνία.
Γιατί όταν φτάνεις πια στο σπίτι η βροχή δεν σε ενοχλεί. Γιατί θα ξεκουραστείς και θα ηρεμήσεις απ' το άγχος και το τρέξιμο. Γιατί τα καλά νέα δεν έχουν τελειωμό!!
Μην σε φοβίζει η βροχή να την απολαμβάνεις, γιατί έχει και αυτή την χάρη της. Προσφέρει στιγμές για χουχούλιασμα που κάποιες φορές έχεις τόσο ανάγκη. Και να χαμογελάς, ακόμα και αν έξω βρέχει, γιατί το ουράνιο τόξο πάντα από κάπου ξεκινά.
Είναι μέρες που εγκλωβίζομαι στις σκέψεις μου και δεν υπάρχει άνθρωπος για να με βγάλει. Ίσως πάλι και να μην θέλω έτσι και αλλιώς να βγω. Είναι όμορφα στις σκέψεις μου, ανεκτά. Σε αντίθεση με έναν κόσμο που αποζητά το "άσχημο" για να σπέρνει τον φόβο, γιατί αυτό πουλάει ας το παραδεχτούμε.
Είναι πάλι μέρες που θέλω να βγω στον δρόμο και να διαδηλώσω. Να φωνάξω για τα χαμόγελα που σβήνουν, να διαμαρτυρηθώ για τα όνειρα που αργοπεθαίνουν, να βρίσω για όλο τον συμβιβασμό που έρχεται ως φυσικό επακόλουθο στην ζωή του κάθε νέου. Να βροντοφωνάξω "όχι" και ας μην κρατώ στα χέρια μου λάβαρα.
Είναι μέρες που θέλω να κάνω γκράφιτι στο μυαλό κάθε ανθρώπου την λέξη "αγάπα". Γιατί είναι αμαρτία να μην δίνεις στην αγάπη την αξία που της πρέπει και να την θυσιάζεις για δέκα κρεβάτια και πέντε ονόματα.
Είναι μέρες που θέλω να κοιτάξω κάποιον τυχαίο και να τον ρωτήσω : "γουστάρεις αυτό που είσαι; Αυτό που κάνεις; Αυτά που θες;" και να μην ακούσω καν την απάντηση, απλά να σκεφτεί αυτό θέλω. Γιατί σημασία έχει αυτό που κάνεις να το θες, να το αγαπάς, να το γουστάρεις. Και αν βγάλεις από μέσα του τις πελατειακές σχέσεις που το συνοδεύουν, σου μένει η αλήθεια του και η χαρά του.

Είναι μέρες που θέλω να πλέξω στα αστέρια λέξεις σημαντικές που δίνουν ώθηση για να συνεχίσεις την ζωή σου ελπίζοντας και να τις αφήσω εκεί να τις βλέπουν όλοι μέχρι τα αστέρια να καούν. Λέξεις όπως: ανθρωπιά, αλληλεγγύη, σεβασμός,διεκδίκηση, όνειρα, σκέψεις, αγάπη, φιλία. Μα δεν ξέρω να πλέκω, δεν ξέρω!
Είναι και μέρες που θέλω να αδιαφορήσω, που θέλω να πάρω ένα "δεν με νοιάζει " και να το καρφιτσώσω καλά στην καρδιά μου, να τρυπήσω το είναι μου και να αφήσω αέρα να μπει να το φρεσκάρει.

Αλλά όχι, θα νοιάζομαι και θα αγαπώ και θα ονειρεύομαι, κόντρα στο σάπιο κατεστημένο αυτής της εποχής που μόνο της μέλημα είναι να βγάλει χρήμα και να ζεί σε χυδαία απόλυτη χλιδή και να καταπατάει τους άλλους για την πολιτική δύναμη. Που είναι οι άνθρωποι; Όσα προτερήματα και αν έχεις, τι τα θες αν δεν μπορούν να σε πουν άνθρωπο;
Πεισμώνω. Εγώ τον κόσμο αυτόν προσπαθω να αλλάξω και όχι αυτός εμένα. Και ας με λένε ρομαντικό… οι τελευταίοι των ρομαντικών είναι αυτοί που αλλάζουν την πραγματικότητα και πρόκειται να της δώσουν αύρα παραδείσου. Και αν νικηθούν, ας είναι, να πουν τουλάχιστον πως προσπάθησαν.
Καλό σου βράδυ και άφησε απόψε τα όνειρα σου να ξεμακρύνουν όσο πιο μακριά μπορούν και αν φτάσουν στα αστέρια, ας πλέξουν κάτι, για να το κρατήσεις φυλαχτό για να μην φοβάσαι πια τις νυχτιές!!

 Να αγαπας οσο μπορεις. Να μην φοβασαι, και αν φοβασαι, πεσε. Και αν πεσεις, σηκω. Και αν δεν μπορεις παρε μια βαθια ανασα και προχωρα σταθερα και σιγα. Οσοι πεφουν παντα σηκωνονται. Δεν μπορουν να σηκωθουν μοναχα αυτοι που εχουν χασει την αξιοπρεπεια τους. Αυτοι που αγαπουν πεφτουν. Γιατι η αγαπη πονα. Και αν ο πονος σε ριξει, να θυμασαι αυτο: αν δεν πεσεις και δεν πονεσεις, σημαινει οτι τελικα δεν αγαπησες....... 
Η αγάπη είναι σαν ένα λουλούδι που βρίσκεται ριζωμένο μέσα στη φιλία. Αν μέσα από τη φιλία αρχίσουν να φυτρώνουν ζιζάνια, θα πνίξουν την αγάπη και θα τη μεταβάλουν σε ενα ξερόχορτο.Κοίταξε ένα ηλιοτρόπιο πόσο όμορφα είναι φτιαγμένο από τη φύση, με τι αρμονία είναι συνδεδεμενοι οι σπόροι του ώστε να δίνουν αυτή την ομορφιά. Γίνε και εσύ ένα ηλιοτρόπιο και κράτα συνδεδεμένους τους σπόρους της αγάπης και της πίστης, που θα αποτελέσουν τον κύριο στόχο της ομορφιάς σου μπροστά στο Θεό.Δείξε μου ένα σημείο που να τελειώνει ο ουρανός και τότε θα σου δείξω και εγώ το σημείο που τελειώνει η αγάπη μου για σένα.Τα μάτια δε χάνουν ποτέ την ομορφιά τους, παρά μόνο όταν φύγει για πάντα το χαμόγελο της αγάπης από το πρόσωπο.

Τέσσερα πράγματα στη ζωή δε γυρίζουν πίσω. Οι στιγμές που έζησες, οι πράξεις που έκανες, τα λόγια που είπες και οι ευκαιρίες που έχασες να αγαπήσεις και να αγαπηθής. Το μόνο πράγμα που μετράει στον κόσμο για τον Θεό είναι Η ΑΓΑΠΗ και μόνο η ΑΓΑΠΗ στον συνάνθρωπο είτε διαπροσωπικά είτε ευρύτερα πρός όλα τα πλάσματα. Ο Θεός είναι Αγάπη και η αγάπη είναι η Ουσία του Θεού.

 
Name
Email
Comment
Or visit this link or this one